NEVELSE SPROKKELS

Ik ben geen echte fan (meer) van "De Standaard" sinds ze hun Vlaamse koers hebben opgegeven. Bovendien is hun berichtgeving rond het Vlaams Belang vaak tendentieus, overtrokken, soms op het hatelijke af.  Ik herinner mij het verslag over de recente nationale nieuwjaarsreceptie van het Vlaams Belang in Borgerhout. Nu was ik daar zelf aanwezig, en van alles wat Brinckman schreef, klopte geen bal. Dat belette hem trouwens niet om vrolijk mee aan te schuiven aan het warm en koud buffet! Ook zijn persoonlijke moddercampagne tegen Marie-Rose Morel getuigt van weinig journalistieke klasse. Je zou verdorie nog gaan denken dat hij ooit een serieus blauwtje bij haar heeft opgelopen! Maar dit terzijde.

Momenteel publiceert De Standaard in 10 afleveringen een reeks over de langste politieke crisis ooit in deze (on)staat België. De recente  regeringsvorming (?) laat blijkbaar niemand nog onberoerd. Ik kan deze reeks best wel pruimen. Ze is zeer verhelderend en laat een nooit gezien licht schijnen op het wel en wee van de onderhandelaars van de verschillende partijen. Het is een relaas met een hoog Sheakspeare-gehalte. There's something rotten in the state of Danmark (vervang Danmark door België). Ook "Oorlog en Vrede" van Lev Tolstoj kan hier een spreekwoordelijk puntje aan zuigen. Politieke en menselijke drama's, wisselende bondgenootschappen, combines, persoonlijke aversies en  afrekeningen, gebekvecht, hoog oplopende ruzies, leugens, bedrog, kleine en grote menselijke kantjes, gefnuikte ambities, compromissen, convergenties, Blackberry's en GSM's, geldverspilling, nachtelijke vergaderingen, koude lasagna en sloten whisky,  frietkoten en sterrenrestaurants, macho-gedrag en vrouwelijke charme, tot wanhoop gedreven journalisten, perslekken, niets wordt ons onthouden. Werkelijk alle ingrediënten zijn aanwezig om van deze ellende een gegarandeerd waanzinnig populaire soap te draaien. Maar jammer genoeg is dit geen soap, maar wel de hallucinante waarheid. In dit geval overtreft de harde realiteit de fictie. De Standaard laat alle journalistieke indiscreties op ons los en Albert hoort het bevend tot in Keulen donderen. Zijn "Win-for-life" komt ernstig in het gedrang. Plots staat alles op losse schroeven. Er zijn inderdaad geen zekerheden meer in het koninklijke leven.

Het is duidelijk dat de Belgische droom aan diggelen ligt. Niets of niemand kan en zal deze gordiaanse knoop nog ontwarren. Elke mogelijke oplossing wordt vakkundig getorpeteerd, nog voor ze gelanceerd is. Het Belgisch model is op sterven na dood, maar blijkbaar weet niemand de begrafenis in goede banen te leiden. Niets wordt meer wat het was, de wanhopige pogingen van het koningshuis en hun desperate slippendragers om de schijn nog langer hoog te houden ten spijt. Vroeger riepen wij: La Belgique, qu'elle crève! België Barst! Nu stellen wij monkelend en niet geheel ontevreden aan de zijlijn vast: La Belgique crève. België is aan het barsten. En het is voorwaar een pijnlijke doodsstrijd. De doodsreutel klinkt ons als muziek in de oren.

Leterme staat voor een quasi uitzichtloze taak. Elke nieuwe dag brengt hem een nieuwe vijand, zelfs binnen zijn eigen partij. Enerzijds bewonder ik zijn verbetenheid om nog een oplossing te forceren. Anerzijds besef ik dat hij vooral wordt gedreven door zijn blinde persoonlijke ambitie. De notarisklerk beseft ook wel dat dit zijn laatste kans is, ondanks de 800.000 voorkeurstemmen. Ook in de Belgische politiek bestaan geen onverklaarbare mirakels. Het wordt iedereen duidelijk dat enkel Verhofstadt garen spint uit deze impasse. Meer en meer duiken geruchten op dat hij de regering zal blijven leiden tot de verkiezingen van 2009. Daarna zal men voor de redder des vaderlands een postje zoeken op het hoogste Europese niveau. Toch vreemd te moeten vaststellen dat de bejubelde winnaars van de voorbije verkiezingen uiteindelijk tot het kamp van de uitgetelde verliezers behoren.

Quid N-VA, gromde Dehaene. Ook voor de N-VA nadert het uur van de waarheid. Maar in de verte horen wij al de doodsklokken luiden.  For Whom the Bells Toll. Kroniek van een Aangekondigde Dood. Diagnose na de autopsie: een staatshervorming in 3 fasen. Wie bovendien ministeriële ambities meent te moeten koesteren,  trapt niet ongestraft tegen de schenen van het Belgisch koningshuis. Ook Frans Baert (Volksunie) moest dat ooit tot zijn scha en schande ervaren. Tijd dus voor de N-VA om uit het kartel te stappen. Redden wat er nog te redden valt, in de eerste plaats de meubelen van Fluppe. Een vette vis zit er niet langer in. Misschien een magere sprot, spiering of haring.

Beste vrienden, na het ondergaan van dit ontluisterend schouwspel smeek ik u: help België te scheiden voor het voor Vlaanderen te laat is!