NEVELSE SPROKKELS

In de beginselverklaring van het programma van de N-VA staat, en ik citeer letterlijk: "In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa".

Wat zitten Bart De Wever en Siegfried Bracke dan voortdurend te zeiken over "een verregaande staatshervorming die moet leiden tot de instandhouding van een confederaal België?

DE N-VA STAAT NIET LANGER VOOR "RECHTLIJNIGHEID" MAAR EERDER VOOR "WOORDBREUK"!

VRT-journalist Siegfried Bracke (momenteel nog steeds woonachtig in Mol) maakt een fel opgemerkte entree bij de N-VA. De notoire logeman (Grootoosten van België (Grand Orient de Belgique, G.O.B.), gelieerd aan zowel de sp.a als de Open Vld, heeft zichzelf bij Bart De Wever aangeboden en krijgt onmiddellijk en geheel spontaan het lijsttrekkerschap van Oost-Vlaanderen in de schoot geworpen. Hopelijk vindt hij binnen de 40 dagen nog onderdak ergens in Oost-Vlaanderen.

Dat de loge onvoorwaardelijk de eenheid van België nastreeft en derhalve een nauwelijks verholen oorlog voert tegen de Vlaams-nationalisten van o.m. het Vlaams Belang blijkt in deze helemaal geen hinderpaal te zijn. Er wordt ter zijner verdediging geargumenteerd dat hij "ooit" op zijn blog verklaarde separatist en orangist te zijn. Tja ...

In het Vrt-nieuws van vandaag (19u00) hoorde ik hem verklaren dat hij zich bij de N-VA had aangesloten omdat die partij een grote staatshervorming moet helpen realiseren (so far so good ... ) met als uiteindelijk doel ... het instandhouden van het confederale België. De maskers van de N-VA beginnen af te vallen ... De N-VA staat dus helemaal niet meer voor een onafhankelijk Vlaanderen!

De N-VA moet er zich voor hoeden niet te vervallen in de fouten van wijlen de Volksunie: het verruimen van de partij met steeds linksere elementen. De spagaat zal uiteindelijk te wijd worden want de Vlaams-nationale achterban is intrinsiek rechts geörienteerd. Uiteindelijk geeft dit fricties met de gekende gevolgen. 

Het voorspelt alleszins weinig goeds dat Bracke zich wil spiegelen aan Hugo Schiltz ... We weten allemaal waar die politiek geëindigd is ...

Ik wil het wel eens meemaken Siegfried Bracke samen met Bart De Wever op te merken op het Vlaams-nationaal Zangfeest. Zou hij tegen dan de tekst van de Vlaamse Leeuw al van buiten geleerd hebben?

Dit voorzittersdebat rond de komende Vlaamse verkiezingen werd georganiseerd door de Fa­culteit Politieke en Sociale Wetenschappen van de Universiteit Gent in het kader van de Projectweek. Geheel toevallig ging dit debat door in het linkse bolwerk Vooruit. De volgende 7 partijen werden uitgenodigd: Caroline Gennez (Sp.a), Marianne Thyssen (CD&V), Bart Somers (Open VLD), Bruno Valkeniers (Vlaams Belang), Jean-Marie Dedecker (LDD), Mieke Vogels (Groen!) en Bart De Wever (N-VA). De moderators waren Prof. Carl Devos en journalist Siegfried Bracke.

Het was nog niet eens 20u00 toen de zaal al tot de nok gevuld was. Op dat moment stonden er buiten nog heel wat studaxen vergeefs te wachten om binnen te raken. Wie zei ook weer dat de jeugd politiek niet hip en sexy vindt? Bij de intrede der gladiatoren waren de verwachtingen dan ook hoog gespannen. Maar persoonlijk ben ik op mijn honger blijven zitten. Op geen enkel moment kreeg ik de indruk dat het over de Vlaamse verkiezingen ging. De moderators deden ook geen enkele poging om het debat die richting uit te sturen, wel integendeel. Marianne Thyssen deed aandoenlijke pogingen om Kris Peeters tot inzet van de verkiezingen te verklaren, Mie Vogels en Caroline Gennez waren hun eigen arrogante zelf. Met hun thema's kunnen ze misschien bij het studentenpubliek scoren (wat ze ook deden), maar eens die aan het werk gaan, piepen die wel anders. Wie op zijn 20ste niet links is, heeft geen hart. Wie op zijn 40ste nog links is, heeft geen verstand ... Bruno Valkeniers kwam nauwelijks of niet aan het woord. Hij kreeg daar ook de kans niet toe. In de televisiedebatten zal hij wel een stuk assertiever voor de dag moeten komen en zijn recht op woord en wederwoord opeisen! Bartje Somers is nog altijd hetzelfde ettertje. Alle thema's werden herleid tot Europa. Op die manier hopen de liberalen Verhofstadt maximaal te kunnen uitspelen. Terwijl het net paars is dat dit land in de laatste 8 jaar naar de rand van de financiële afgrond heeft geleid. Het moet gezegd, Bart De Wever was top. Cynisch, spits, ter zake, ... Maar hij kreeg daar ook alle kansen toe. Desondanks lijkt ook hij met zijn discours niet echt te scoren bij de studenten. Jean-Marie Dedecker leek een pak minder geïnspireerd dan we van hem gewoon zijn. Hij viel zelfs een aantal keer bijna in slaap. Ook toen Bart Somers hem frontaal aanviel, verdedigde hij zich maar flauwtjes. 

Conclusie: dit debat is wat het is. Entertainment en studiemateriaal voor de studenten! De moderators deden hun uiterste best om alle vooroordelen over de deelnemers te bevestigen. Er werd zwaar ingehakt op de politici. Vooral hun geloofwaardigheid werd voortdurend in vraag gesteld. Waarbij men feestelijk voorbijging aan het gegeven dat ook de (regime)pers hier niet vrijuit gaat. Hoe kritisch kunnen de verschillende media nog zijn? Intussen ervaart Dedecker dat het "cordon sanitaire" evenzeer voor hem zal gelden. Open Vld en sp.a lijken immers niet bereid om met hem in zee te gaan. Alhoewel de modale student links denkt en stemt, opteert hij wel voor Kris Peeters om Vlaanderen naar veiliger water te loodsen.  Er werd ook opvallend gelobbyd voor samenvallende verkiezingen en een federale kieskring. Natuurlijk zonder stil te staan voor de gevolgen ...

No, this was not my cup of tea ...

Ik ben geen echte fan (meer) van "De Standaard" sinds ze hun Vlaamse koers hebben opgegeven. Bovendien is hun berichtgeving rond het Vlaams Belang vaak tendentieus, overtrokken, soms op het hatelijke af.  Ik herinner mij het verslag over de recente nationale nieuwjaarsreceptie van het Vlaams Belang in Borgerhout. Nu was ik daar zelf aanwezig, en van alles wat Brinckman schreef, klopte geen bal. Dat belette hem trouwens niet om vrolijk mee aan te schuiven aan het warm en koud buffet! Ook zijn persoonlijke moddercampagne tegen Marie-Rose Morel getuigt van weinig journalistieke klasse. Je zou verdorie nog gaan denken dat hij ooit een serieus blauwtje bij haar heeft opgelopen! Maar dit terzijde.

Momenteel publiceert De Standaard in 10 afleveringen een reeks over de langste politieke crisis ooit in deze (on)staat België. De recente  regeringsvorming (?) laat blijkbaar niemand nog onberoerd. Ik kan deze reeks best wel pruimen. Ze is zeer verhelderend en laat een nooit gezien licht schijnen op het wel en wee van de onderhandelaars van de verschillende partijen. Het is een relaas met een hoog Sheakspeare-gehalte. There's something rotten in the state of Danmark (vervang Danmark door België). Ook "Oorlog en Vrede" van Lev Tolstoj kan hier een spreekwoordelijk puntje aan zuigen. Politieke en menselijke drama's, wisselende bondgenootschappen, combines, persoonlijke aversies en  afrekeningen, gebekvecht, hoog oplopende ruzies, leugens, bedrog, kleine en grote menselijke kantjes, gefnuikte ambities, compromissen, convergenties, Blackberry's en GSM's, geldverspilling, nachtelijke vergaderingen, koude lasagna en sloten whisky,  frietkoten en sterrenrestaurants, macho-gedrag en vrouwelijke charme, tot wanhoop gedreven journalisten, perslekken, niets wordt ons onthouden. Werkelijk alle ingrediënten zijn aanwezig om van deze ellende een gegarandeerd waanzinnig populaire soap te draaien. Maar jammer genoeg is dit geen soap, maar wel de hallucinante waarheid. In dit geval overtreft de harde realiteit de fictie. De Standaard laat alle journalistieke indiscreties op ons los en Albert hoort het bevend tot in Keulen donderen. Zijn "Win-for-life" komt ernstig in het gedrang. Plots staat alles op losse schroeven. Er zijn inderdaad geen zekerheden meer in het koninklijke leven.

Het is duidelijk dat de Belgische droom aan diggelen ligt. Niets of niemand kan en zal deze gordiaanse knoop nog ontwarren. Elke mogelijke oplossing wordt vakkundig getorpeteerd, nog voor ze gelanceerd is. Het Belgisch model is op sterven na dood, maar blijkbaar weet niemand de begrafenis in goede banen te leiden. Niets wordt meer wat het was, de wanhopige pogingen van het koningshuis en hun desperate slippendragers om de schijn nog langer hoog te houden ten spijt. Vroeger riepen wij: La Belgique, qu'elle crève! België Barst! Nu stellen wij monkelend en niet geheel ontevreden aan de zijlijn vast: La Belgique crève. België is aan het barsten. En het is voorwaar een pijnlijke doodsstrijd. De doodsreutel klinkt ons als muziek in de oren.

Leterme staat voor een quasi uitzichtloze taak. Elke nieuwe dag brengt hem een nieuwe vijand, zelfs binnen zijn eigen partij. Enerzijds bewonder ik zijn verbetenheid om nog een oplossing te forceren. Anerzijds besef ik dat hij vooral wordt gedreven door zijn blinde persoonlijke ambitie. De notarisklerk beseft ook wel dat dit zijn laatste kans is, ondanks de 800.000 voorkeurstemmen. Ook in de Belgische politiek bestaan geen onverklaarbare mirakels. Het wordt iedereen duidelijk dat enkel Verhofstadt garen spint uit deze impasse. Meer en meer duiken geruchten op dat hij de regering zal blijven leiden tot de verkiezingen van 2009. Daarna zal men voor de redder des vaderlands een postje zoeken op het hoogste Europese niveau. Toch vreemd te moeten vaststellen dat de bejubelde winnaars van de voorbije verkiezingen uiteindelijk tot het kamp van de uitgetelde verliezers behoren.

Quid N-VA, gromde Dehaene. Ook voor de N-VA nadert het uur van de waarheid. Maar in de verte horen wij al de doodsklokken luiden.  For Whom the Bells Toll. Kroniek van een Aangekondigde Dood. Diagnose na de autopsie: een staatshervorming in 3 fasen. Wie bovendien ministeriële ambities meent te moeten koesteren,  trapt niet ongestraft tegen de schenen van het Belgisch koningshuis. Ook Frans Baert (Volksunie) moest dat ooit tot zijn scha en schande ervaren. Tijd dus voor de N-VA om uit het kartel te stappen. Redden wat er nog te redden valt, in de eerste plaats de meubelen van Fluppe. Een vette vis zit er niet langer in. Misschien een magere sprot, spiering of haring.

Beste vrienden, na het ondergaan van dit ontluisterend schouwspel smeek ik u: help België te scheiden voor het voor Vlaanderen te laat is!

Yves Leterme krijgt een tweede (en misschien wel laatste?) kans als formateur. Nu al kunnen we stellen dat dit geen geschenk is. De opdracht is allerminst eenvoudig: water met vuur verzoenen (in casu de N-VA en de cdH). Het kartel CD&V - N-VA zal het onmogelijke moeten realiseren indien ze hun verkiezingsbeloften willen waarmaken. Indien de staatshervorming op de lange baan wordt geschoven, riskeren ze een stevige verkiezingsnederlaag in 2009. En wat met de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde? Indien deze splitsing niet is doorgevoerd voor de regeringsvorming, verliest het kartel alle geloofwaardigheid. Ik wil Bart De Wever wel eens naar zijn partijraad zien trekken met de mededeling dat er een regeringsakkoord is maar dat de splitsing naar een later tijdstip is verschoven (lees: na 2009). Wordt ongetwijfeld vervolgd ...