NEVELSE SPROKKELS

Deze morgen was ik één van de vele aanwezigen op de uitvaartplechtigheid van Marie-Rose Morel. Om 9u45 gingen de poort van de immense Onze-Lieve-Vrouwkathedraal van Antwerpen open. Nauwelijks een paar minuten later waren alle 1.100 zitplaatsen reeds ingenomen. Nog een paar honderd mensen stonden noodgedwongen recht. Vervolgens werd om veiligheidsredenen beslist de kathedraal af te sluiten. Op dat ogenblik stonden buiten nog duizend rouwende sympathisanten aan te schuiven ...

De plechtigheid was beklijvend, ontroerend maar ook een tikje theatraal. Marie-Rose kennende, zou ze zeker en vast zelf van dit gebeuren genoten hebben. Bij het binnendragen van de kist door Frank Vanhecke en drie naaste vrienden, bracht Free Souffriau (begeleid op piano door echtgenoot Miguel Wiels) op weergaloze wijze "De Roos" van Ann Christy. De offerande duurde meer dan een half uur. Na de plechtigheid werden nog roerende afscheidswoorden gesproken door Bart De Wever, door haar zus Ann-Marie Morel, door haar moeder Myriam Van Loon en senator en vriend Jurgen Ceder. Tussendoor werden 2 liedjes a capella gezongen door de dochters van Frank Vanhecke. Het was een beetje vreemd maar zeker niet storend dat alle sprekers beloond werden met een warm applaus. Pas na tweeëneenhalf uur kon de kist buitengedragen worden onder luid maar respectvol handgeklap van de aanwezigen.

Iedereen had het terecht over het bruisende en temperamentvolle karakter van Marie-Rose, haar ontwapenende innemendheid en grenzeloze levenslust, haar ongebreidelde ambitie maar ook haar dapper gevecht tegen de alles verwoestende ziekte, haar bezieling voor de Vlaamse zaak maar bovenal haar hartstochtelijke liefde voor haar twee prinsjes Alexander en Marnix. Marie-Rose werd in Vlaanderen een icoon van de strijd tegen kanker door de open manier waarmee ze omging met en communiceerde over haar ziekte. Haar grote levensles luidde dat je nooit mag opgeven en dat je tegelijk moet genieten van de kleine dingen des levens. Eén ding is zeker, Marie-Rose liet niemand onberoerd: niet tijdens haar leven, niet na haar dood!

Ik zal mij dan ook altijd Marie-Rose blijven herinneren als één van de grootste Vlaamse dames!