NEVELSE SPROKKELS

Gisteren woonde ik het traditionele openingsdebat van de studentenvereniging NSV!-Gent bij in de legendarische "Blandijn". Het onderwerp was "Multikul, inburgering & migratie". Deelnemers waren Bert Anciaux (sp.a), Sarah Smeyers (N-VA), Ivan Sabbe (LDD) en Filip De Man (Vlaams Belang). Bart Tommelein (Open VLD) liet zich verontschuldigen omdat hij op zijn hoofd was gevallen (en neen, dit is geen grap) en Veli Yüksel (CD&) was ziek ... Moderator was Ivan De Vadder (VRT).

Uit de meest recente cijfers bleek dat de toestand zeer ernstig is (maar dat is natuurlijk geen verrassing). De toestroom lijkt niet (meer) te stoppen. Het is duidelijk dat vooral de franstalige politici op de rem gaan staan van zodra men de instroom van illegalen en asielzoekers wil gaan inperken.

Met dank aan Tanguy Veys voor de foto's!

Waarom ook nu Vlaams Belang verkiezen boven N-VA?

De Volksunie beïnvloedde al van in mijn prille jeugd het collectieve denken van mezelf, mijn familie, vrienden, kennissen. De partij was meer dan zomaar een kiesvereniging. VU’er zijn was bijna een levenshouding. De Volksunie was een smeltkroes van politieke ideologieën. Elke stroming trachtte dan ook haar invloed uit te oefenen en uit te breiden: links en rechts, gematigd en extreem, behoudsgezind en progressief, gelovig en vrijzinnig. Intussen waardeerden heel wat leden de fratsen van Bert Anciaux steeds minder. Het werd pijnlijk duidelijk dat zijn voortdurende geschipper zou leiden tot “Der Untergang” van de Volksunie. Als afdelingsvoorzitter,  arrondissementeel bestuurs- en partijraadslid maakte ik van op de eerste rij heel wat knallende disputen mee. Toen een deel van de partij de links-liberale toer op wou, was dit de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Dit schimmige concept was voor de rechtgeaarde Vlaams-nationalisten binnen de partij onaanvaardbaar. Na een lange en hevige doodsstrijd spatte de Volkunie uiteen in 3 kampen: de Toekomstgroep (Bert Anciaux), Vlaams-Nationaal (Geert Bourgeois) en Niet Splitsen (Johan Sauwens, Kris Van Dijck en Nelly Maes). Heel wat van mijn toenmalige politieke vrienden kozen voor de Toekomstgroep. Persoonlijk zag ik dat progressieve project absoluut niet zitten. Ik laste dan maar een bezinningsperiode in en werd lid van de vzw Middengroep.

Deze Middengroep erfde een flink stuk van de financiële middelen van de Volksunie. Toen Sauwens richting CD&V trok, begon de exodus. Ik besefte dat deze onderneming geen lang leven beschoren was en raakte al snel gecharmeerd door de embryonale partij rond Bourgeois. Vooral het radicale communautaire discours kon op mijn goedkeuring rekenen. Als lid van de vzw Middengroep zorgde ik er mede voor dat bij de vereffening een belangrijk deel van de middelen alsnog bij Vlaams-Nationaal terechtkwam. Kort daarna werd ik lid van wat later de N-VA zou worden. Ik werd al vlug afdelingsvoorzitter (de afdeling Nevele telde op een bepaald ogenblik 175 leden, behoorlijk meer dan de Gentse afdeling), partijraadslid en arrondissementeel ondervoorzitter. We hebben toen met een aantal oude getrouwen 2 jaar dag en nacht gewerkt (en dit mag letterlijk genomen worden) om de N-VA in de Regio Gent-Eeklo op de politieke kaart te zetten. Maar ook hier sloeg snel de onvermijdelijke politieke logica toe: eerst komen de idealisten, dan de specialisten en uiteindelijk de opportunisten. De interne tegenstellingen tussen de traditionele Vlaams-nationalisten (waaronder ik mijzelf reken) en een groepje jonge academici van het VNSU, zwollen snel aan. De onafhankelijksgedachte verwaterde, de radicale standpunten werden afgezwakt. Dit kliekje won al gauw het vertrouwen van Geert Bourgeois en de partijtop. Zo herinner ik mij dat op een bepaald ogenblik de partijraad het homohuwelijk wegstemde met 1 of 2 stemmen verschil. Geert Bourgeois verliet toen geheel toevallig de zaal zodat hij niet hoefde mee te stemmen. De volgende dag vernamen we tot onze verbazing in de pers dat de N-VA het homohuwelijk had goedgekeurd. Het begon bij mij te dagen …

Toen volgden de desastreuze verkiezingen van 2003. Enkel Geert Bourgeois veroverde een zitje in het federale parlement. In volle paniek werden ijlings gesprekken aangeknoopt met zowel de VLD als de CD&V. De tegenstellingen tussen de roedel jonge wolven en onszelf bereikten een hoogtepunt. Wij slaagden er niet in door te dringen tot de ontoegankelijke partijvoorzitter Bourgeois. Eind 2003 schreven 12 bestuursleden van de Regio Gent-Eeklo als ultiem drukkingmiddel  tegen het op stapel staande kartel met de CD&V een open brief naar “De Tijd” waarin onze strategie in vier punten samengevat werd:

1.    Vlaamse onafhankelijkheid, uitgangspunt voor al ons politiek handelen

2.    Vlaamse onafhankelijkheid plaatsen in Europese context

3.    Uitdrukkelijk centrumrechts positioneren

4.    Duidelijk maken waarvoor we staan, zonder aarzeling, zonder dubbelzinnigheid

Enkele dagen later werden we via een tuchtprocedure richting uitgang begeleid. De rest is geschiedenis. Naar aanleiding van een aantal uitspraken van de N-VA in het kader van de komende federale verkiezingen diepte ik een aantal documenten uit die jaren nog eens op. De 4 hierboven aangehaalde punten zijn verrassend genoeg nog steeds brandend actueel. De N-VA bezondigt zich klaarblijkelijk nog altijd aan dezelfde strategische fouten als in 2003.

Zo lees ik in de beginselverklaring van de N-VA:” In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa” (te lezen op http://www.n-va.be/programma/wiewatwaarom/beginselverklaring.asp). De 4 punten die wij toen aanhaalden zijn blijkbaar nog steeds onverminderd van kracht.

1.    Wit Konijn Siegfried Bracke verklaart in Terzake: “Ik ben toegetreden tot de N-VA om een zo groot mogelijke staatshervorming te helpen realiseren met als uiteindelijk doel het in stand houden van een confederaal België”. Bart De Wever zat naast hem instemmend te knikken. De Vlaamse onafhankelijkheid is dus plots geen issue meer. De N-VA opteert voor een stappenplan dat moet resulteren in een confederaal België. Hoog tijd dus dat ze open kaart spelen en hun beginselverklaring aanpassen!

2.    Bart De Wever stelt dat het Belgische niveau verdampt en dat Vlaanderen zal opgaan in een Europese context. Terwijl net de Vlaamse onafhankelijkheid er voor moet zorgen dat Vlaanderen rechtstreeks deelneemt aan de Europese besluitvorming.

3.    De N-VA wil verruimen en wordt net als de Volksunie gedwongen tot een spagaat tussen links en rechts. Paars boegbeeld en logebroeder Bracke treedt niet toe tot de N-VA om een tweederangsrol te spelen. Op termijn zal hij zijn progressieve ideologische standpunten  opleggen aan de (in zijn ogen) enge nationalisten. Hoe heterogener de samenstelling van een partij, hoe moeilijker om tot duidelijke standpunten te komen en hoe meer ieder standpunt het resultaat is van geschipper.

4.    Er bestaat een duidelijk verschil tussen de manier waarop de leden hun partij ervaren en het imago dat de partij heeft in de buitenwereld. De N-VA zwakt naar buiten uit een aantal standpunten af uit schrik dat de radicaal Vlaamse houding en de ethisch- conservatieve waarden kiezers zal weghouden. 

Het klopt dat het binnen het Vlaams Belang intern heeft gerommeld. Aan de basis lagen discussies over de te volgen strategie, in het slechtste geval persoonlijke tegenstellingen. Maar het radicale gedachtegoed is nooit verwaterd, noch afgezworen. Er werd nooit ingrijpend aan het partijprogramma gesleuteld en gemorreld. Nooit werd de rechtlijnigheid in vraag gesteld.  Er kan dan ook niet de minste onduidelijkheid bestaan over de waarden die we voorop stellen. Uiteindelijk is en blijft het Vlaams Belang de enige onafhankelijkheidspartij die een duidelijke en rechtlijnige koers vaart. Het voornaamste programmapunt is dan ook de realisatie van een onafhankelijk Vlaanderen!

Olaf EVRARD, Nevele

(voorheen kaderlid N-VA, sedert 2004 onvoorwaardelijk Vlaams Belang).

Deze morgen bezocht ik samen met mijn college-kandidaat Geert Neirynck de markt van Aalter. Ondanks het goede weer was er maar weinig volk en nog minder sfeer. Daarna ging het met de kandidaten Johan Deckmyn, Tanguy Veys, en Marina Van den Berghe + de milianten Peter Pauwels, Annietje Decraene en Niki De Gryze richting Deinze. Daar was er traditiegetrouw heel wat meer volk aanwezig en ook de sfeer was een stuk beter. Ondanks het feit dat er heel wat concurrentie (Bert Anciaux, Anne Van Lancker, Prof. Boudewijn Bouckaert, Derk Jan Eppink, Helga Stevens, Fientje Moerman, ...) te bespeuren viel, hadden we geen moeite om onze folders aan de man (en de vrouw) te brengen. Opvallend toch dat Bert Anciaux en Anne Van Lancker apart campagne aan het voeren waren. Ze staan nochtans beiden op de Europese lijst van de sp.a. Bertje verklaarde gisteren nog op de TV dat hem zo'n warm onthaal bij de sp.a was te beurt gevallen ... Ik denk eerder dat bepaalde kopstukken zijn komst met lede ogen aanzien ... Vanavond doe ik thuis nog een rondzendbrief via internet. Ik zal daar vlug een paar uurtjes zoet mee zijn, want alle adressen moeten nog ingetikt worden.

Opnieuw een schitterende cartoon van onze onvolprezen huiscartoonist Fré!

Bertje maakt er opnieuw een zootje van. Als gevolg hiervan beleeft Caroline Gennez misschien haar Waterloo. Tobback, De Vits, Willockx, het zijn niet van de minsten die zich verzetten tegen de komst van Bertje. Benieuwd hoe dit zal aflopen. In de Belgische politiek valt toch wel alle dagen iets te beleven!