NEVELSE SPROKKELS

 

Werken in centrum Nevele (burgemeester Cornelis, Openbare Werken).

 

Motivering.

In Nevele werd een deel van de centrumstraten heraangelegd. Dit had uiteraard gevolgen voor de mobiliteit van de omliggende straten: zo werd ondermeer een deel van het verkeer omgeleid langs de IJsbeerlaan.

 

Vragen.

• Was het niet mogelijk om te wachten met deze werken tot de (intusen beruchte) omleidingsweg aangelegd was? Op die manier moest het verkeer immers niet omgeleid worden langs een dichtbevolkte woonwijk.

 

Verkeersproblematiek Heiste en Wildedreef te Landegem (schepen Vervaeke, Mobiliteit).

 

Motivering.

Ik ontving (net als alle andere raadsleden) opnieuw een mail van een buurtbewoner. Voor de 3^de keer in 5 jaar reed een voertuig in zijn haag. Ook deze keer werd een PV opgesteld door de politie. Het voertuig leek een gelede bus van ‘De Lijn’ te zijn.

 

Vragen.

• Is de schepen akkoord met de stelling dat dergelijke problemen niet kunnen vermeden worden met het invoeren van éénrichtingsverkeer?

• De vraag stelt zich wat een gelede bus van “De Lijn” daar te zoeken heeft. Is het niet aangewezen om een verbod voor dergelijke grote voertuigen op een smalle baan als de Wildedreef in te voeren?

• Is het niet mogelijk om op de betreffende hoeken palen of blokken te plaatsen om dergelijke feiten te vermijden?

 

Ministeriële Omzendbrief BB 2011/4 van minister van bestuurszaken en Binnenlands Bestuur Geert Bourgeois (schepen Vervaeke, Financiën – Marleen Van Lerberghe, Communicatie).

 

Motivering.

De minister stelt dat de gemeenteraden en de uitvoerende organen hun volle bevoegdheid behouden tot aan hun vernieuwing na de verkiezingen, maar dat het een algemene regel van behoorlijk bestuur is dat zij in het jaar van de verkiezingen de nodige voorzichtigheid in acht nemen.

Daarom verzoekt hij de gemeentelijke en OCMW-overheden om in het jaar van de verkiezingen met de nodige omzichtigheid op te treden en geen beslissingen te nemen die het beleid van de nieuwe raden of de toekomstige ontwikkeling van de financiën nodeloos zouden verstoren.

Daarnaast vraagt hij de lokale overheden met aandrang om inzake het gebruik van de gemeentelijke informatiebladen of andere publicaties uitgaande van het bestuur, de nodige kiesheid aan de dag te leggen. Daartoe behoort ook de elektronisch beschikbaar gestelde informatie. Deze informatiekanalen hebben tot doel de bevolking op een neutrale en objectieve wijze te informeren over de organisatie en de werking van de diensten en over de gemeentelijke activiteiten. Het zijn officiële publicaties van de overheid en niet van een zittende meerderheid. Het gemeentelijk infoblad – of enige andere publicatie verspreid met financiële of andere middelen van de gemeente of provincie – mag dan ook niet politiek gekleurd zijn.

Een verstandig bestuur legt zichzelf ter zake uit eigen beweging strenge regels op. Een deontologisch correcte houding is bepalend voor het imago van het bestuur, zijn mandatarissen en voor de overheid in het algemeen.

In ieder geval is het niet mogelijk dat de leden van het college in het jaar van de verkiezingen, en zelfs daar buiten, gebruik makend van de informatiekanalen op een systematische wijze hun verwezenlijkingen van de afgelopen bestuursperiode op een rijtje plaatsen. Dat lijkt hem geen onafhankelijke redactionele bijdrage. Bij officiële overheidsinformatie moet elke schijn van partijdigheid worden geweerd.

 

Vragen.

• Heeft het College kennis genomen van deze omzendbrief?

• Staan er bepaalde projecten op stapel die onder deze noemer kunnen vallen?

• Worden er speciale maatregelen gepland om tegemoet te komen aan de richtlijnen van deze  omzendbrief?

Waarom ook nu Vlaams Belang verkiezen boven N-VA?

De Volksunie beïnvloedde al van in mijn prille jeugd het collectieve denken van mezelf, mijn familie, vrienden, kennissen. De partij was meer dan zomaar een kiesvereniging. VU’er zijn was bijna een levenshouding. De Volksunie was een smeltkroes van politieke ideologieën. Elke stroming trachtte dan ook haar invloed uit te oefenen en uit te breiden: links en rechts, gematigd en extreem, behoudsgezind en progressief, gelovig en vrijzinnig. Intussen waardeerden heel wat leden de fratsen van Bert Anciaux steeds minder. Het werd pijnlijk duidelijk dat zijn voortdurende geschipper zou leiden tot “Der Untergang” van de Volksunie. Als afdelingsvoorzitter,  arrondissementeel bestuurs- en partijraadslid maakte ik van op de eerste rij heel wat knallende disputen mee. Toen een deel van de partij de links-liberale toer op wou, was dit de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Dit schimmige concept was voor de rechtgeaarde Vlaams-nationalisten binnen de partij onaanvaardbaar. Na een lange en hevige doodsstrijd spatte de Volkunie uiteen in 3 kampen: de Toekomstgroep (Bert Anciaux), Vlaams-Nationaal (Geert Bourgeois) en Niet Splitsen (Johan Sauwens, Kris Van Dijck en Nelly Maes). Heel wat van mijn toenmalige politieke vrienden kozen voor de Toekomstgroep. Persoonlijk zag ik dat progressieve project absoluut niet zitten. Ik laste dan maar een bezinningsperiode in en werd lid van de vzw Middengroep.

Deze Middengroep erfde een flink stuk van de financiële middelen van de Volksunie. Toen Sauwens richting CD&V trok, begon de exodus. Ik besefte dat deze onderneming geen lang leven beschoren was en raakte al snel gecharmeerd door de embryonale partij rond Bourgeois. Vooral het radicale communautaire discours kon op mijn goedkeuring rekenen. Als lid van de vzw Middengroep zorgde ik er mede voor dat bij de vereffening een belangrijk deel van de middelen alsnog bij Vlaams-Nationaal terechtkwam. Kort daarna werd ik lid van wat later de N-VA zou worden. Ik werd al vlug afdelingsvoorzitter (de afdeling Nevele telde op een bepaald ogenblik 175 leden, behoorlijk meer dan de Gentse afdeling), partijraadslid en arrondissementeel ondervoorzitter. We hebben toen met een aantal oude getrouwen 2 jaar dag en nacht gewerkt (en dit mag letterlijk genomen worden) om de N-VA in de Regio Gent-Eeklo op de politieke kaart te zetten. Maar ook hier sloeg snel de onvermijdelijke politieke logica toe: eerst komen de idealisten, dan de specialisten en uiteindelijk de opportunisten. De interne tegenstellingen tussen de traditionele Vlaams-nationalisten (waaronder ik mijzelf reken) en een groepje jonge academici van het VNSU, zwollen snel aan. De onafhankelijksgedachte verwaterde, de radicale standpunten werden afgezwakt. Dit kliekje won al gauw het vertrouwen van Geert Bourgeois en de partijtop. Zo herinner ik mij dat op een bepaald ogenblik de partijraad het homohuwelijk wegstemde met 1 of 2 stemmen verschil. Geert Bourgeois verliet toen geheel toevallig de zaal zodat hij niet hoefde mee te stemmen. De volgende dag vernamen we tot onze verbazing in de pers dat de N-VA het homohuwelijk had goedgekeurd. Het begon bij mij te dagen …

Toen volgden de desastreuze verkiezingen van 2003. Enkel Geert Bourgeois veroverde een zitje in het federale parlement. In volle paniek werden ijlings gesprekken aangeknoopt met zowel de VLD als de CD&V. De tegenstellingen tussen de roedel jonge wolven en onszelf bereikten een hoogtepunt. Wij slaagden er niet in door te dringen tot de ontoegankelijke partijvoorzitter Bourgeois. Eind 2003 schreven 12 bestuursleden van de Regio Gent-Eeklo als ultiem drukkingmiddel  tegen het op stapel staande kartel met de CD&V een open brief naar “De Tijd” waarin onze strategie in vier punten samengevat werd:

 

1.    Vlaamse onafhankelijkheid, uitgangspunt voor al ons politiek handelen

2.    Vlaamse onafhankelijkheid plaatsen in Europese context

3.    Uitdrukkelijk centrumrechts positioneren

4.    Duidelijk maken waarvoor we staan, zonder aarzeling, zonder dubbelzinnigheid

Enkele dagen later werden we via een tuchtprocedure richting uitgang begeleid. De rest is geschiedenis. Naar aanleiding van een aantal uitspraken van de N-VA in het kader van de komende federale verkiezingen diepte ik een aantal documenten uit die jaren nog eens op. De 4 hierboven aangehaalde punten zijn verrassend genoeg nog steeds brandend actueel. De N-VA bezondigt zich klaarblijkelijk nog altijd aan dezelfde strategische fouten als in 2003.

Zo lees ik in de beginselverklaring van de N-VA:” In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa” (te lezen op http://www.n-va.be/programma/wiewatwaarom/beginselverklaring.asp). De 4 punten die wij toen aanhaalden zijn blijkbaar nog steeds onverminderd van kracht.

1.    Wit Konijn Siegfried Bracke verklaart in Terzake: “Ik ben toegetreden tot de N-VA om een zo groot mogelijke staatshervorming te helpen realiseren met als uiteindelijk doel het in stand houden van een confederaal België”. Bart De Wever zat naast hem instemmend te knikken. De Vlaamse onafhankelijkheid is dus plots geen issue meer. De N-VA opteert voor een stappenplan dat moet resulteren in een confederaal België. Hoog tijd dus dat ze open kaart spelen en hun beginselverklaring aanpassen!

2.    Bart De Wever stelt dat het Belgische niveau verdampt en dat Vlaanderen zal opgaan in een Europese context. Terwijl net de Vlaamse onafhankelijkheid er voor moet zorgen dat Vlaanderen rechtstreeks deelneemt aan de Europese besluitvorming.

3.    De N-VA wil verruimen en wordt net als de Volksunie gedwongen tot een spagaat tussen links en rechts. Paars boegbeeld en logebroeder Bracke treedt niet toe tot de N-VA om een tweederangsrol te spelen. Op termijn zal hij zijn progressieve ideologische standpunten  opleggen aan de (in zijn ogen) enge nationalisten. Hoe heterogener de samenstelling van een partij, hoe moeilijker om tot duidelijke standpunten te komen en hoe meer ieder standpunt het resultaat is van geschipper.

4.    Er bestaat een duidelijk verschil tussen de manier waarop de leden hun partij ervaren en het imago dat de partij heeft in de buitenwereld. De N-VA zwakt naar buiten uit een aantal standpunten af uit schrik dat de radicaal Vlaamse houding en de ethisch- conservatieve waarden kiezers zal weghouden. 

Het klopt dat het binnen het Vlaams Belang intern heeft gerommeld. Aan de basis lagen discussies over de te volgen strategie, in het slechtste geval persoonlijke tegenstellingen. Maar het radicale gedachtegoed is nooit verwaterd, noch afgezworen. Er werd nooit ingrijpend aan het partijprogramma gesleuteld en gemorreld. Nooit werd de rechtlijnigheid in vraag gesteld.  Er kan dan ook niet de minste onduidelijkheid bestaan over de waarden die we voorop stellen. Uiteindelijk is en blijft het Vlaams Belang de enige onafhankelijkheidspartij die een duidelijke en rechtlijnige koers vaart. Het voornaamste programmapunt is dan ook de realisatie van een onafhankelijk Vlaanderen!

Olaf EVRARD, Nevele

(voorheen kaderlid N-VA, sedert 2004 onvoorwaardelijk Vlaams Belang).

Voor alle zekerheid diende ook Vlaams parlementslid Johan Deckmyn  een schriftelijke vraag in bij de minister van Binnenlands Bestuur. Immers, de mogelijkheid bestaat dat de deputatie zich wegsteekt achter het feit dat de werking van de Provinciale MilieuVergunningsCommissie een gedelegeerde bevoegdheid is die de deputatie kreeg van Vlaanderen, maar waarvoor ze zich niet t.o.v. de provincieraad moeten verantwoorden.

Schriftelijke vraag aan de heer Geert Bourgeois, Vlaams minister van Bestuurszaken, Binnenlands Bestuur, Inburgering, Toerisme en Vlaamse Rand

 

Op 9 juni '09 vond een vergadering plaats van de Provinciale MilieuVergunningsCommissie (PMVC) voor Oost-Vlaanderen.  Hierbij bracht de PMVC een advies uit over de mogelijke inplanting van 5 windturbines op het grondgebied van de gemeente Nevele op locaties aangeduid langsheen de E40 (ontwikkelaar Electrabel).  Uit het verslag blijkt evenwel dat zowel bij de beraadslaging als bij de besluitvorming voor het advies burgemeester Roger Boone, als vertegenwoordiger van het college van burgemeester en schepen van Nevele, aanwezig was, terwijl die ook eigenaar is van gronden waarop deze inplanting is voorzien, hetgeen ook geweten was door de PMVC.

 

• In welke mate is het deontologisch verantwoord en juridisch conform de geldende reglementering dat Roger Boone aanwezig was, zowel bij de beraadslaging als bij de besluitvorming voor dit advies, aangezien hij ook eigenaar is van gronden waarop deze inplanting is voorzien en waarover het advies handelt?
• Indien burgemeester Roger Boone als betrokken partij niet mocht aanwezig zijn, hoe moest de commissie dan reageren op zijn aanwezigheid en wie mocht er dan wel aanwezig zijn (bijv. de schepen van Leefmilieu van de gemeente Nevele)?
• Indien burgemeester Roger Boone als betrokken partij niet mocht aanwezig zijn, welke gevolgen heeft dit voor het advies van de PMVC en voor de lopende procedure?
• Gelet op het (positieve) advies van de PMVC van 9 juni '09, moet ook de gemeenteraad van Nevele zich alsnog uitspraken over bovenvermelde aanvraag?
• Bestaat deze verplichting?
• Zo ja, op basis van welke regelgeving en binnen welke termijn?
• Zo nee, waarom niet?

 

Johan Deckmyn

Vlaams volksvertegenwoordiger