NEVELSE SPROKKELS

Marie-Rose Morel was hier in Hansbeke te gast op het familiefeest van het Vlaams Belang District Deinze (31/08/2008). Ze leek mij toen fel vermagerd te zijn. Toen ik haar hierover aansprak, antwoordde ze dat dit vermoedelijk te wijten was aan de stress van haar echtscheiding en de gevolgen daarvan voor haar en haar kinderen. Wisten wij toen veel dat die verschrikkelijke ziekte toen al volop in haar lichaam aan het woekeren was ...

Ik leerde Marie-Rose kennen toen ze in 2003 vrij onverwacht de tweede plaats op de Senaatslijst van de N-VA kreeg toegekend. Zelf stond ik bij die verkiezingen op de zesde plaats van de Oost-Vlaamse Kamerlijst. Ik herinner mij nog levendig dat wij tijdens die verkiezingscampagne samen met nog een aantal andere kandidaten "actief" deelnamen aan een Kroegentocht in Knesselare. Gekleed in een sexy coctailjurkje en op hoge hakken (zij kwam blijkbaar van één of andere receptie of feest) stal zij op onnavolgbare wijze de show. Zij dronk bier uit het flesje, kletste als een doorwinterde tooghanger tegen het aangeschoten volkje en liet zich niet pramen om af en toe een dansje te wagen. Maar waar nodig deed ze wel op een ernstige manier haar best om de mensen van haar politieke gelijk te overtuigen. Kortom, zij wist iedereen op korte tijd voor zich in te nemen. Tijdens die noodlottige verkiezingen van 2003 raakte alleen Geert Bourgeois verkozen en enkele maanden later zocht de N-VA wanhopig toenadering tot de CD&V.  Samen met een aantal andere "die hards" verzette ik mij hevig tegen dit kartel en de rest is geschiedenis. Marie-Rose koos ook, tot grote verrassing van velen en niet in het minst van Bart De Wever, voor het toenmalig Vlaams Blok. Dat verleidde hem later op televisie tot een aantal onaangename uitspraken over Marie-Rose.

Vanaf 2004 ontmoetten wij elkaar regelmatig op vergaderingen, betogingen, manifestaties en acties. Toen we later dat jaar in Nevele van start gingen met het Vlaams Blok, was Marie-Rose de voor de hand liggende gaste die de tafelrede mocht uitspreken op ons eerste eetfestijn in Landegem. Ze is dit nooit vergeten. Als we elkaar later ergens tegen het lijf liepen, liet ze nooit na te vragen hoe we het stelden in Nevele. Ik heb haar het laatst in levende lijve gezien op het Europacongres in 2009 toen ze, toen al zwaar ziek maar nog steeds gelovend in een goede afloop, besloot om toch een speech te houden en daarvoor beloond werd met een stormachtige staande ovatie van de aanwezige mandatarissen, militanten en leden. Ze haalde toen 108.000 voorkeurstemmen op een onverkiesbare plaats, de hoogste score die een vrouw ooit gehaald heeft op een VB-lijst ... Helaas viel kort daarna ook het definitieve doek over haar politieke carrière ... 

Marie-Rose gaf zich altijd helemaal, zowel in haar beroepscarrière als in de politiek. Het was alles of niets, dat was de aard van het beestje. Eenmaal verkozen tot Vlaams parlementslid werd ze meteen één van de boegbeelden van de partij. Marie-Rose wilde meteen de kar trekken, de politieke lijnen uitzetten, mee de richting en de stijl van de partij bepalen. Het cordon sanitaire doorbreken als eerste Vlaams Belang-burgemeester (in haar eigen gemeente Schoten), misschien de eerste vrouwelijke voorzitter van Vlaams Belang, ... The sky was the limit. Daardoor kwam ze helaas al snel in botsing met een aantal kopstukken. Jammer genoeg escaleerde dit conflict zodanig tot ze vorig jaar de partij verliet. Ik heb dit politiek altijd sterk betreurd, maar deze hele historie deed niets af van mijn uitgesproken persoonlijke sympathie voor Marie-Rose.

In naam van Vlaams Belang, afdeling Nevele en in mijn persoonlijke naam betuig ik dan ook mijn christelijk medeleven aan de beproefde familie van de onvergetelijke Marie-Rose. Ze heeft alleszins meer dan één steen in de rivier verlegd ...

Ik ben vandaag naar het Europacongres van het Vlaams Belang geweest. Het thema was "Laat het volk beslissen" en de locatie het ICC in Gent. Dit congres vormt de aftrap van de campagne voor de Europese verkiezingen. Ik was zeker niet de enige want de zaal zat afgeladen vol en honderden mensen moesten het congres volgen voor een projectiescherm in een tweede zaal. Het Vlaams Belang beschikt dan ook over de beste en de meest hondstrouwe militanten. De pers mag ons dan al dood verklaren, wij zijn het zeker nog niet. En het zou wel eens kunnen dat wij voor dè verrassing van de verkiezingsuitslag zullen zorgen.

Congresvoorzitter en zetelend Europarlementslid Philip Claeys mocht de spits afbijten. Erevoorzitter en Europees lijstrekker Frank Vanhecke kreeg een staande ovatie die hem nog lang zal heugen en die hem zichtbaar genoegen deed. Daarna was er een panelgesprek met Marijke Dillen, Hugo Coveliers, Koen Dillen en Filip Dewinter. Moderator was Karim Van Overmeire. Vooral Hugo Coveliers liet zich hier opmerken door zijn spitse en grappige tussenkomsten.

Daarna volgde het meest beklijvende en aandoenlijke moment. Lijstduwer Marie-Rose Morel, in een stijlvol zwart jurkje en met een hoofddoekje, werd op de tonen van "You'll never walk alone" onthaald op een minutenlang applaus. Heel wat doorwinterde en geharde militanten moesten al dan niet heimelijk een traan wegpinken. Marie-Rose zei de campagne niet fysiek te kunnen steunen, maar voegde daar aan toe dat ze dit vanachter haar PC en van aan haar baxter des te enthousiaster zou doen. Na haar toespraak was een stormachtig applaus haar deel.

Voorzitter Bruno Valkeniers mocht het geheel afsluiten. Hij beklemtoonde nogmaals dat het Vlaams Belang niet gekant is tegen Europa op zich, maar wel tegen een verdere uitbreiding met Turkije, tegen de financiële aberraties en tegen het ondemocratisch karakter van de besluitvorming.

Alle media maakten hier onmiddellijk van: het Vlaams Belang is de enige partij die anti-Europees gericht is. Intellectueel fundamenteel oneerlijk, maar ja, wat kan je anders verwachten van de regimepers?

Ik verneem net via verschillende perskanalen dat één van de boegbeelden van het Vlaams Belang, Vlaams Parlementslid Marie-Rose Morel, de strijd moet aanbinden met een zware ziekte.

Het bestuur van Vlaams Belang, afdeling Nevele, wenst haar uiteraard het allerbeste toe. Wij zijn ervan overtuigd dat haar wil en levenskracht de bovenhand zullen halen.

Marie-Rose heeft een beetje bijzondere band met Nevele. Ik verduidelijk even. Net als Michel Roelens en mijzelf was zij in een vorig leven lid van de N-VA. Zij werd kort voor ons lid van het toenmalig Vlaams Blok. Nadat wij op onze beurt aansloten, hadden wij een aantal keren contact met haar i.v.m. de uitgave van een politiek blaadje. Toen wij hier in Nevele een afdeling opstarten, was zij onmiddellijk bereid om op ons eerste etentje de tafelrede te houden. Wat mij toen opviel: zij drong er toen sterk op aan om zelf met de lotjes rond te gaan. Zij vond dat ook de mandatarissen de handen uit de mouwen mochten steken! Deze zomer was zij trouwens nog te gast op ons Familiefeest van het District Deinze dat doorging in Hansbeke. Ik heb de eer en het genoegen om haar regelmatig te ontmoeten op allerlei manifestaties, meetings, betogingen. Zij is alleszins een politica die zeer dicht bij de gewone militanten staat, en dat is meteen ook de reden waarom zij bij hen zeer populair is.

De weergoden waren ons gisteren uitermate gunstig gezind. Op onze zonovergoten Familiedag van het District Deinze mochten we een kleine honderd eters verwelkomen die het slachtoffer van dienst (het varken aan het spit) deskundig soldaat maakten. De 20 liters (!) coctail van het huis, "het Vlaamsch Leeuwken", hadden duidelijk de eetlust aangescherpt. Speleman Jan Janssens hield er intussen de sfeer in met volkse liedjes.

In de loop van de namiddag was het een komen en gaan van mandatarissen, leden en sympathisanten. De pannenkoeken vonden dan ook gretig aftrek. De kleinsten konden zich ongestoord uitleven op het springkasteel, terwijls de ouders zich op het terras of aan de toog konden voorbereiden op de 1ste schooldag. Gastspreekster Marie-Rose Morel deed heel wat (politieke) harten sneller slaan. Hierna volgen een aantal sfeerbeelden.

Het juiste gewicht van de te schatten hesp was 5,455 kilogram. De hesp vond een nieuwe thuis bij de moeder van Districtsvoorzitter Christophe Bouillart.

Ik wens mijn bijzondere dank uit te drukken aan iedereen die op de één of andere manier heeft meegewerkt om deze dag tot een succes te maken. Toch een speciaal woord van dank aan Noël en Natascha (Deinze), Christophe en Frederik (Aalter) en Michel Roelens (Nevele). 

Ideale en idyllische locatie.

De ene zijn dood is de andere zijn brood ... Traiteur Danny uit Westrozebeke.

Amber, het hondje van Marie-Rose, met een véél te groot been! 

Speleman Jan Janssens met trekzak (na een wegvergissing toch op post).

Christophe Bouillart, voorzitter District Deinze, is een tevreden man.

 Marie-Rose brengt de zaal op temperatuur.

Marie-Rose met schare bewonderaars. We herkennen o.a. Hugo De Visscher (Sint-Martens-Latem), Willy Van De Kerchove (Eke-Nazareth) en Johan Deckmyn (Gent).

Een breed glimlachende voorzitter. We hebben het raden naar het waarom ...

Ook ik was er als de kippen bij om te poseren met Marie-Rose.

De "Wappi's" (Bart De Waepenaer met ouders Lut en Luc) uit Landegem.

Vertrouwd volk ... Dirk Van Haudenhuyse (Drongen), Annie Decraene (Gent) en Tanguy Veys (Gent).

Nieuwe aanwinst Frederik Pannecoucke (Aalter) met zijn nieuwste "screensaver".

Ook Henry en Timi vonden de juiste weg naar Hansbeke. De hondjes ontbreken op het plaatje.

Henry en Timi, Luc en gezin.

Het Cenakel van de Macht: regiosecretaris Geert Neirynck, regiovoorzitter Michel Roelens en Vlaams parlementslid Johan Deckmyn. De dames zijn Mieke en Marleen Govaert.

Rondborstige Luc "Duvel" Ver Eecke van Nevele.

Sympathiek koppel Manu Helssens en Nadine Van De Moortele (Hansbeke).

Rosa Lamot (Landegem) en Rosa Van Clapdorp (Belsele-Waas).

Mannen met baarden: Ronald Evrard (Landegem) en Omer Burm (Belsele-Waas).

Fractievoorzitter in de Oost-Vlaamse provincieraad Tanguy Veys en gezin, geflankeerd door Annietje Decraene (Gent). We herkennen ook nog Dr. Luc Goeminne (Deinze).

VBJ'er Thomas Ver Eecke (Nevele) met vriendinnetje.

Gemeenteraadslid Willy Van De Kerckhove (Eke-Nazareth) in zomerse outfit.

Het zoontje van districtsvoorzitter Christophe Boulliart.

Sympathisanten uit Deinze.

Provincieraadslid Michel Roelens (Nevele) en Vlaams parlementslid Johan Deckmyn.

Marie-Rose met fan uit Deinze.

Wie is hier het grootste varken ... ?

• GEZINSDAG VLAAMS BELANG DISTRICT DEINZE
• Zondag 31 augustus vanaf 11u00
• Gemeentezaal Hansbeke (Hansbekedorp 33)
• 11u00: muzikaal aperitief
• Gastspreker is Vlaams parlementslid Marie-Rose Morel
• 12u30: varken aan 't spit (volwassenen 15,00 euro, kinderen van 6 tot 12 jaar 7,00 euro, kinderen -6 jaar gratis) - op voorhand inschrijven is noodzakelijk!
• 15u00-17u00: pannenkoeken met koffie
• Doorlopend kinderanimatie
• IEDEREEN WELKOM!!!
• Info en kaarten: Olaf EVRARD (0475/73.02.45 of olaf.evrard@pandora.be)
• U kan ook gewoon eens binnenspringen voor een zomers aperitief, een goed glas wijn, een stevig streekbiertje of een kop koffie met pannenkoeken!

Ik ben geen echte fan (meer) van "De Standaard" sinds ze hun Vlaamse koers hebben opgegeven. Bovendien is hun berichtgeving rond het Vlaams Belang vaak tendentieus, overtrokken, soms op het hatelijke af.  Ik herinner mij het verslag over de recente nationale nieuwjaarsreceptie van het Vlaams Belang in Borgerhout. Nu was ik daar zelf aanwezig, en van alles wat Brinckman schreef, klopte geen bal. Dat belette hem trouwens niet om vrolijk mee aan te schuiven aan het warm en koud buffet! Ook zijn persoonlijke moddercampagne tegen Marie-Rose Morel getuigt van weinig journalistieke klasse. Je zou verdorie nog gaan denken dat hij ooit een serieus blauwtje bij haar heeft opgelopen! Maar dit terzijde.

Momenteel publiceert De Standaard in 10 afleveringen een reeks over de langste politieke crisis ooit in deze (on)staat België. De recente  regeringsvorming (?) laat blijkbaar niemand nog onberoerd. Ik kan deze reeks best wel pruimen. Ze is zeer verhelderend en laat een nooit gezien licht schijnen op het wel en wee van de onderhandelaars van de verschillende partijen. Het is een relaas met een hoog Sheakspeare-gehalte. There's something rotten in the state of Danmark (vervang Danmark door België). Ook "Oorlog en Vrede" van Lev Tolstoj kan hier een spreekwoordelijk puntje aan zuigen. Politieke en menselijke drama's, wisselende bondgenootschappen, combines, persoonlijke aversies en  afrekeningen, gebekvecht, hoog oplopende ruzies, leugens, bedrog, kleine en grote menselijke kantjes, gefnuikte ambities, compromissen, convergenties, Blackberry's en GSM's, geldverspilling, nachtelijke vergaderingen, koude lasagna en sloten whisky,  frietkoten en sterrenrestaurants, macho-gedrag en vrouwelijke charme, tot wanhoop gedreven journalisten, perslekken, niets wordt ons onthouden. Werkelijk alle ingrediënten zijn aanwezig om van deze ellende een gegarandeerd waanzinnig populaire soap te draaien. Maar jammer genoeg is dit geen soap, maar wel de hallucinante waarheid. In dit geval overtreft de harde realiteit de fictie. De Standaard laat alle journalistieke indiscreties op ons los en Albert hoort het bevend tot in Keulen donderen. Zijn "Win-for-life" komt ernstig in het gedrang. Plots staat alles op losse schroeven. Er zijn inderdaad geen zekerheden meer in het koninklijke leven.

Het is duidelijk dat de Belgische droom aan diggelen ligt. Niets of niemand kan en zal deze gordiaanse knoop nog ontwarren. Elke mogelijke oplossing wordt vakkundig getorpeteerd, nog voor ze gelanceerd is. Het Belgisch model is op sterven na dood, maar blijkbaar weet niemand de begrafenis in goede banen te leiden. Niets wordt meer wat het was, de wanhopige pogingen van het koningshuis en hun desperate slippendragers om de schijn nog langer hoog te houden ten spijt. Vroeger riepen wij: La Belgique, qu'elle crève! België Barst! Nu stellen wij monkelend en niet geheel ontevreden aan de zijlijn vast: La Belgique crève. België is aan het barsten. En het is voorwaar een pijnlijke doodsstrijd. De doodsreutel klinkt ons als muziek in de oren.

Leterme staat voor een quasi uitzichtloze taak. Elke nieuwe dag brengt hem een nieuwe vijand, zelfs binnen zijn eigen partij. Enerzijds bewonder ik zijn verbetenheid om nog een oplossing te forceren. Anerzijds besef ik dat hij vooral wordt gedreven door zijn blinde persoonlijke ambitie. De notarisklerk beseft ook wel dat dit zijn laatste kans is, ondanks de 800.000 voorkeurstemmen. Ook in de Belgische politiek bestaan geen onverklaarbare mirakels. Het wordt iedereen duidelijk dat enkel Verhofstadt garen spint uit deze impasse. Meer en meer duiken geruchten op dat hij de regering zal blijven leiden tot de verkiezingen van 2009. Daarna zal men voor de redder des vaderlands een postje zoeken op het hoogste Europese niveau. Toch vreemd te moeten vaststellen dat de bejubelde winnaars van de voorbije verkiezingen uiteindelijk tot het kamp van de uitgetelde verliezers behoren.

Quid N-VA, gromde Dehaene. Ook voor de N-VA nadert het uur van de waarheid. Maar in de verte horen wij al de doodsklokken luiden.  For Whom the Bells Toll. Kroniek van een Aangekondigde Dood. Diagnose na de autopsie: een staatshervorming in 3 fasen. Wie bovendien ministeriële ambities meent te moeten koesteren,  trapt niet ongestraft tegen de schenen van het Belgisch koningshuis. Ook Frans Baert (Volksunie) moest dat ooit tot zijn scha en schande ervaren. Tijd dus voor de N-VA om uit het kartel te stappen. Redden wat er nog te redden valt, in de eerste plaats de meubelen van Fluppe. Een vette vis zit er niet langer in. Misschien een magere sprot, spiering of haring.

Beste vrienden, na het ondergaan van dit ontluisterend schouwspel smeek ik u: help België te scheiden voor het voor Vlaanderen te laat is!