NEVELSE SPROKKELS

Waarom ook nu Vlaams Belang verkiezen boven N-VA?

De Volksunie beïnvloedde al van in mijn prille jeugd het collectieve denken van mezelf, mijn familie, vrienden, kennissen. De partij was meer dan zomaar een kiesvereniging. VU’er zijn was bijna een levenshouding. De Volksunie was een smeltkroes van politieke ideologieën. Elke stroming trachtte dan ook haar invloed uit te oefenen en uit te breiden: links en rechts, gematigd en extreem, behoudsgezind en progressief, gelovig en vrijzinnig. Intussen waardeerden heel wat leden de fratsen van Bert Anciaux steeds minder. Het werd pijnlijk duidelijk dat zijn voortdurende geschipper zou leiden tot “Der Untergang” van de Volksunie. Als afdelingsvoorzitter,  arrondissementeel bestuurs- en partijraadslid maakte ik van op de eerste rij heel wat knallende disputen mee. Toen een deel van de partij de links-liberale toer op wou, was dit de spreekwoordelijke druppel die de emmer deed overlopen. Dit schimmige concept was voor de rechtgeaarde Vlaams-nationalisten binnen de partij onaanvaardbaar. Na een lange en hevige doodsstrijd spatte de Volkunie uiteen in 3 kampen: de Toekomstgroep (Bert Anciaux), Vlaams-Nationaal (Geert Bourgeois) en Niet Splitsen (Johan Sauwens, Kris Van Dijck en Nelly Maes). Heel wat van mijn toenmalige politieke vrienden kozen voor de Toekomstgroep. Persoonlijk zag ik dat progressieve project absoluut niet zitten. Ik laste dan maar een bezinningsperiode in en werd lid van de vzw Middengroep.

Deze Middengroep erfde een flink stuk van de financiële middelen van de Volksunie. Toen Sauwens richting CD&V trok, begon de exodus. Ik besefte dat deze onderneming geen lang leven beschoren was en raakte al snel gecharmeerd door de embryonale partij rond Bourgeois. Vooral het radicale communautaire discours kon op mijn goedkeuring rekenen. Als lid van de vzw Middengroep zorgde ik er mede voor dat bij de vereffening een belangrijk deel van de middelen alsnog bij Vlaams-Nationaal terechtkwam. Kort daarna werd ik lid van wat later de N-VA zou worden. Ik werd al vlug afdelingsvoorzitter (de afdeling Nevele telde op een bepaald ogenblik 175 leden, behoorlijk meer dan de Gentse afdeling), partijraadslid en arrondissementeel ondervoorzitter. We hebben toen met een aantal oude getrouwen 2 jaar dag en nacht gewerkt (en dit mag letterlijk genomen worden) om de N-VA in de Regio Gent-Eeklo op de politieke kaart te zetten. Maar ook hier sloeg snel de onvermijdelijke politieke logica toe: eerst komen de idealisten, dan de specialisten en uiteindelijk de opportunisten. De interne tegenstellingen tussen de traditionele Vlaams-nationalisten (waaronder ik mijzelf reken) en een groepje jonge academici van het VNSU, zwollen snel aan. De onafhankelijksgedachte verwaterde, de radicale standpunten werden afgezwakt. Dit kliekje won al gauw het vertrouwen van Geert Bourgeois en de partijtop. Zo herinner ik mij dat op een bepaald ogenblik de partijraad het homohuwelijk wegstemde met 1 of 2 stemmen verschil. Geert Bourgeois verliet toen geheel toevallig de zaal zodat hij niet hoefde mee te stemmen. De volgende dag vernamen we tot onze verbazing in de pers dat de N-VA het homohuwelijk had goedgekeurd. Het begon bij mij te dagen …

Toen volgden de desastreuze verkiezingen van 2003. Enkel Geert Bourgeois veroverde een zitje in het federale parlement. In volle paniek werden ijlings gesprekken aangeknoopt met zowel de VLD als de CD&V. De tegenstellingen tussen de roedel jonge wolven en onszelf bereikten een hoogtepunt. Wij slaagden er niet in door te dringen tot de ontoegankelijke partijvoorzitter Bourgeois. Eind 2003 schreven 12 bestuursleden van de Regio Gent-Eeklo als ultiem drukkingmiddel  tegen het op stapel staande kartel met de CD&V een open brief naar “De Tijd” waarin onze strategie in vier punten samengevat werd:

1.    Vlaamse onafhankelijkheid, uitgangspunt voor al ons politiek handelen

2.    Vlaamse onafhankelijkheid plaatsen in Europese context

3.    Uitdrukkelijk centrumrechts positioneren

4.    Duidelijk maken waarvoor we staan, zonder aarzeling, zonder dubbelzinnigheid

Enkele dagen later werden we via een tuchtprocedure richting uitgang begeleid. De rest is geschiedenis. Naar aanleiding van een aantal uitspraken van de N-VA in het kader van de komende federale verkiezingen diepte ik een aantal documenten uit die jaren nog eens op. De 4 hierboven aangehaalde punten zijn verrassend genoeg nog steeds brandend actueel. De N-VA bezondigt zich klaarblijkelijk nog altijd aan dezelfde strategische fouten als in 2003.

Zo lees ik in de beginselverklaring van de N-VA:” In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa” (te lezen op http://www.n-va.be/programma/wiewatwaarom/beginselverklaring.asp). De 4 punten die wij toen aanhaalden zijn blijkbaar nog steeds onverminderd van kracht.

1.    Wit Konijn Siegfried Bracke verklaart in Terzake: “Ik ben toegetreden tot de N-VA om een zo groot mogelijke staatshervorming te helpen realiseren met als uiteindelijk doel het in stand houden van een confederaal België”. Bart De Wever zat naast hem instemmend te knikken. De Vlaamse onafhankelijkheid is dus plots geen issue meer. De N-VA opteert voor een stappenplan dat moet resulteren in een confederaal België. Hoog tijd dus dat ze open kaart spelen en hun beginselverklaring aanpassen!

2.    Bart De Wever stelt dat het Belgische niveau verdampt en dat Vlaanderen zal opgaan in een Europese context. Terwijl net de Vlaamse onafhankelijkheid er voor moet zorgen dat Vlaanderen rechtstreeks deelneemt aan de Europese besluitvorming.

3.    De N-VA wil verruimen en wordt net als de Volksunie gedwongen tot een spagaat tussen links en rechts. Paars boegbeeld en logebroeder Bracke treedt niet toe tot de N-VA om een tweederangsrol te spelen. Op termijn zal hij zijn progressieve ideologische standpunten  opleggen aan de (in zijn ogen) enge nationalisten. Hoe heterogener de samenstelling van een partij, hoe moeilijker om tot duidelijke standpunten te komen en hoe meer ieder standpunt het resultaat is van geschipper.

4.    Er bestaat een duidelijk verschil tussen de manier waarop de leden hun partij ervaren en het imago dat de partij heeft in de buitenwereld. De N-VA zwakt naar buiten uit een aantal standpunten af uit schrik dat de radicaal Vlaamse houding en de ethisch- conservatieve waarden kiezers zal weghouden. 

Het klopt dat het binnen het Vlaams Belang intern heeft gerommeld. Aan de basis lagen discussies over de te volgen strategie, in het slechtste geval persoonlijke tegenstellingen. Maar het radicale gedachtegoed is nooit verwaterd, noch afgezworen. Er werd nooit ingrijpend aan het partijprogramma gesleuteld en gemorreld. Nooit werd de rechtlijnigheid in vraag gesteld.  Er kan dan ook niet de minste onduidelijkheid bestaan over de waarden die we voorop stellen. Uiteindelijk is en blijft het Vlaams Belang de enige onafhankelijkheidspartij die een duidelijke en rechtlijnige koers vaart. Het voornaamste programmapunt is dan ook de realisatie van een onafhankelijk Vlaanderen!

Olaf EVRARD, Nevele

(voorheen kaderlid N-VA, sedert 2004 onvoorwaardelijk Vlaams Belang).

In de beginselverklaring van het programma van de N-VA staat, en ik citeer letterlijk: "In haar streven naar een beter bestuur en meer democratie, kiest de Nieuw-Vlaamse Alliantie logischerwijs voor een onafhankelijk Vlaanderen, lidstaat van een democratisch Europa".

Wat zitten Bart De Wever en Siegfried Bracke dan voortdurend te zeiken over "een verregaande staatshervorming die moet leiden tot de instandhouding van een confederaal België?

DE N-VA STAAT NIET LANGER VOOR "RECHTLIJNIGHEID" MAAR EERDER VOOR "WOORDBREUK"!

VRT-journalist Siegfried Bracke (momenteel nog steeds woonachtig in Mol) maakt een fel opgemerkte entree bij de N-VA. De notoire logeman (Grootoosten van België (Grand Orient de Belgique, G.O.B.), gelieerd aan zowel de sp.a als de Open Vld, heeft zichzelf bij Bart De Wever aangeboden en krijgt onmiddellijk en geheel spontaan het lijsttrekkerschap van Oost-Vlaanderen in de schoot geworpen. Hopelijk vindt hij binnen de 40 dagen nog onderdak ergens in Oost-Vlaanderen.

Dat de loge onvoorwaardelijk de eenheid van België nastreeft en derhalve een nauwelijks verholen oorlog voert tegen de Vlaams-nationalisten van o.m. het Vlaams Belang blijkt in deze helemaal geen hinderpaal te zijn. Er wordt ter zijner verdediging geargumenteerd dat hij "ooit" op zijn blog verklaarde separatist en orangist te zijn. Tja ...

In het Vrt-nieuws van vandaag (19u00) hoorde ik hem verklaren dat hij zich bij de N-VA had aangesloten omdat die partij een grote staatshervorming moet helpen realiseren (so far so good ... ) met als uiteindelijk doel ... het instandhouden van het confederale België. De maskers van de N-VA beginnen af te vallen ... De N-VA staat dus helemaal niet meer voor een onafhankelijk Vlaanderen!

De N-VA moet er zich voor hoeden niet te vervallen in de fouten van wijlen de Volksunie: het verruimen van de partij met steeds linksere elementen. De spagaat zal uiteindelijk te wijd worden want de Vlaams-nationale achterban is intrinsiek rechts geörienteerd. Uiteindelijk geeft dit fricties met de gekende gevolgen. 

Het voorspelt alleszins weinig goeds dat Bracke zich wil spiegelen aan Hugo Schiltz ... We weten allemaal waar die politiek geëindigd is ...

Ik wil het wel eens meemaken Siegfried Bracke samen met Bart De Wever op te merken op het Vlaams-nationaal Zangfeest. Zou hij tegen dan de tekst van de Vlaamse Leeuw al van buiten geleerd hebben?

Dit voorzittersdebat rond de komende Vlaamse verkiezingen werd georganiseerd door de Fa­culteit Politieke en Sociale Wetenschappen van de Universiteit Gent in het kader van de Projectweek. Geheel toevallig ging dit debat door in het linkse bolwerk Vooruit. De volgende 7 partijen werden uitgenodigd: Caroline Gennez (Sp.a), Marianne Thyssen (CD&V), Bart Somers (Open VLD), Bruno Valkeniers (Vlaams Belang), Jean-Marie Dedecker (LDD), Mieke Vogels (Groen!) en Bart De Wever (N-VA). De moderators waren Prof. Carl Devos en journalist Siegfried Bracke.

Het was nog niet eens 20u00 toen de zaal al tot de nok gevuld was. Op dat moment stonden er buiten nog heel wat studaxen vergeefs te wachten om binnen te raken. Wie zei ook weer dat de jeugd politiek niet hip en sexy vindt? Bij de intrede der gladiatoren waren de verwachtingen dan ook hoog gespannen. Maar persoonlijk ben ik op mijn honger blijven zitten. Op geen enkel moment kreeg ik de indruk dat het over de Vlaamse verkiezingen ging. De moderators deden ook geen enkele poging om het debat die richting uit te sturen, wel integendeel. Marianne Thyssen deed aandoenlijke pogingen om Kris Peeters tot inzet van de verkiezingen te verklaren, Mie Vogels en Caroline Gennez waren hun eigen arrogante zelf. Met hun thema's kunnen ze misschien bij het studentenpubliek scoren (wat ze ook deden), maar eens die aan het werk gaan, piepen die wel anders. Wie op zijn 20ste niet links is, heeft geen hart. Wie op zijn 40ste nog links is, heeft geen verstand ... Bruno Valkeniers kwam nauwelijks of niet aan het woord. Hij kreeg daar ook de kans niet toe. In de televisiedebatten zal hij wel een stuk assertiever voor de dag moeten komen en zijn recht op woord en wederwoord opeisen! Bartje Somers is nog altijd hetzelfde ettertje. Alle thema's werden herleid tot Europa. Op die manier hopen de liberalen Verhofstadt maximaal te kunnen uitspelen. Terwijl het net paars is dat dit land in de laatste 8 jaar naar de rand van de financiële afgrond heeft geleid. Het moet gezegd, Bart De Wever was top. Cynisch, spits, ter zake, ... Maar hij kreeg daar ook alle kansen toe. Desondanks lijkt ook hij met zijn discours niet echt te scoren bij de studenten. Jean-Marie Dedecker leek een pak minder geïnspireerd dan we van hem gewoon zijn. Hij viel zelfs een aantal keer bijna in slaap. Ook toen Bart Somers hem frontaal aanviel, verdedigde hij zich maar flauwtjes. 

Conclusie: dit debat is wat het is. Entertainment en studiemateriaal voor de studenten! De moderators deden hun uiterste best om alle vooroordelen over de deelnemers te bevestigen. Er werd zwaar ingehakt op de politici. Vooral hun geloofwaardigheid werd voortdurend in vraag gesteld. Waarbij men feestelijk voorbijging aan het gegeven dat ook de (regime)pers hier niet vrijuit gaat. Hoe kritisch kunnen de verschillende media nog zijn? Intussen ervaart Dedecker dat het "cordon sanitaire" evenzeer voor hem zal gelden. Open Vld en sp.a lijken immers niet bereid om met hem in zee te gaan. Alhoewel de modale student links denkt en stemt, opteert hij wel voor Kris Peeters om Vlaanderen naar veiliger water te loodsen.  Er werd ook opvallend gelobbyd voor samenvallende verkiezingen en een federale kieskring. Natuurlijk zonder stil te staan voor de gevolgen ...

No, this was not my cup of tea ...