NEVELSE SPROKKELS

Ik ben sinds vanmorgen via de Spoedopname opnieuw opgenomen in het Gentse UZ. Ondanks het feit dat mijn buikwonde pas woensdag laatstleden werd gehecht, is de wonde al opnieuw opengegaan. De dokter van dienst besloot dan maar om mij te laten opnemen. Maandag zal beslist worden hoe het verder moet. Intussen heeft men ongeveer 2 meter (!) wieken in de wonde gestopt. Ik vrees dan ook dat  men opnieuw een VAC-toestel zal moeten aankoppelen. Dan zijn we weer vertrokken voor een hele tijd ... Wordt dus ongetwijfeld vervolgd! Intussen moet ik mij verontschuldigen voor de aangegane engagementen van de eerstvolgende dagen.

Gisteren werd ik eerder onverwacht opnieuw geopereerd in het Gentse UZ. Mijn buikwonde groeide maar niet dicht en na 7 maanden thuisverzorging diende er duidelijk opnieuw actie ondernomen  te worden. Dus dinsdag deelde de dokter mij bij het controlebezoek in de polikliniek mede dat ik woensdag om 07u00 verwacht werd voor een ingreep in het "Chirurgische Dagziekenhuis". De chirurgen hebben daar onder volledige verdoving een deel van de wonde opnieuw opengemaakt en het littekenweefsel en het wild vlees weggesneden. Daarna werd de wonde zowel aan de binnen- als buitenzijde gehecht. Na een dik uur was alles al achter de rug en werd ik wakker in de Ontwaakzaal. In de late namiddag bracht één van de chirurgen mij nog een formeel bezoek bezoek (voorschriften, nieuwe afspraak, laatste controle wonde, ...) waarna ik naar huis zou mogen. De verpleegster verwijderde het rolverband en wat bleek tot éénieders verbijstering? Een deel van de wonde was langs de buitenzijde niet dichtgenaaid! Het moest natuurlijk net mij weer eens overkomen! De vrouwelijke arts heeft toen onmiddellijk naald en draad ter hand genomen en mijn wonde op mijn ziekenhuisbed zonder verdoving stante pede dichtgenaaid! Ik zou dit verhaal verdorie zelf niet hebben kunnen verzinnen! Daarna mocht ik dan toch naar huis ...

Opnieuw een maand thuis met dagelijkse thuisverzorging. Volgende week dinsdag moet ik op controle. Normaliter worden de draadjes binnen een paar weken verwijderd en zou heel deze kwalijke geschiedenis na ruim 10 maanden eindelijk (tot het verleden moeten behoren ... !

Ik ben net terug van mijn wekelijkse uitstap naar het Gentse UZ. De 2 chirurgen hebben zich nogmaals over mijn "case" gebogen en zijn tot de conclusie gekomen dat de huidige behandeling met thuisverzorging (wonde weken met Prontozan en daarna vullen met SeaSorb-wieken op basis van algen) moet verder gezet worden. De wonde is ook opnieuw gecurreteerd (de wanden van de wonde worden tot bloedens toe afgeschraapt om de granulatie of het opgroeien van de wonde te bevorderen). Er is dus gelukkig geen sprake meer van om opnieuw een VAC-toestel aan te koppelen.

Dinsdag had ik mijn wekelijkse afspraak in het Gentse UZ. De consultaties werden ditmaal "verzorgd" door een assistente. Ik slaakte onmiddellijk al een diepe zucht van gelatenheid want ik wist al wat zou volgen. Een verpleegster verwijderde mijn verband en de assistente begon mij zeer geïnteresseerd uit te vragen over mijn wonde, de oorzaken, de huidige toestand, de evolutie, de eerdere behandelingsmethodes en dergelijke. We hebben dan maar voorzichtig gesuggereerd of het toch niet mogelijk zou zijn om er iemand bij te halen die wèl op de hoogte was van mijn status! De dame reageerde enigszins verrast (net niet geaffronteerd) maar liet dan toch één van de behandelende chirurgen opdraven. Beiden raakten het niet echt eens over het feit of mijn buikwonde nu al dan niet positief geëvolueerd was. Dan maar de hulp van een gespecialiseerde verpleger van de Dienst Wondverzorging opgeroepen. Samen kwamen ze tot het besluit dat het toch aangewezen was om de VAC-therapie opnieuw op te starten. Dus kwam er iemand van de Sociale Dienst opdagen om het VAC-systeem (en vooral de contante betaling ervan ...) toe te lichten. Ik antwoordde dat ik al een ervaringsdeskundige was waarop die mevrouw een beetje verontwaardigd (wegens nutteloos opgeroepen) afdroop. Vervolgens werd er gebeld naar de verantwoordelijke hoofdverpleegster die blijkbaar het alleenrecht heeft over het beheer van de VAC-toestellen, maar betrokkene bleek een weekje met verlof. Nu werd er toch een beetje gegeneerd gereageerd waarna drie verschillende verpleegsters kwamen melden dat ze wisten waar die verdomde VAC-apparaten zich bevonden.  Uiteindelijk werd beslist ... de beslissing een week uit te stellen en de dagelijkse verzorging door de thuisverpleegster te handhaven. Uiteindelijk heeft nogmaals een andere verpleegster (met de hulp van een Nederlandse leerling-verpleegster! mijn wonde verzorgd zodat ik vooralsnog naar huis kon. Uiteindelijk hebben niet minder dan 9 (negen!) leden van het medisch en paramedisch korps mijn buik "geïnspecteerd"! De consultatie heeft uiteindelijk dik 2 uur geduurd en ik ben niks wijzer geworden.

Afspraak: volgende week dinsdag, same place, same time ...

Daarnet werden hier in mijn ziekenhuiskamer de sponsen in mijn buik nogmaals verwisseld. De belangstelling vandaag viel mee: amper 1 vrouwelijke chirurg, 1 verpleegster, 1 verpleger en 1 Nederlandse dokter-stagiaire. Het resultaat beviel de medici en na enig overleg en het onvermijdelijke heen-en-weer getelefoneer kreeg ik dan toch groen licht om vandaag nog huiswaarts te gaan. Weliswaar mét een VAC-toestel, mét antibiotica en mét een heleboel strenge richtlijnen en beperkingen. Blijkbaar blijven er ondanks de paardedosissen antibiotica nog steeds "beestjes" in mijn buikwonde actief. Ik moet dus antibiotica blijven slikken. Nu blijk ik wel toch allergisch te zijn aan Bactrim Forte, de antibiotica die het meest geschikt is om de betreffende bacteriën te lijf te gaan. Het bleek trouwens niet zo eenvoudig te zijn om een evenwaardig alternatief te vinden!

Als alles normaal verloopt, dien ik mij tweemaal per week aan te bieden in de polikliniek. Daar zal men de sponsen verwisselen en het VAC-toestel controleren. Bij het minste probleem, bij de kleinste hapering van het toestel, bij de geringste twijfel omtrent de status van de wonde moet ik mij onmiddellijk aanbieden in het UZ via de Spoedopname. Ik vind de weg daarheen intussen blindelings, dus dat vormt geen probleem! Ondanks het voorspoedig herstel mag ik van de medische staf niet het minste risico meer nemen. Dus geen (on)geoorloofde uitstapjes maken, stipt mijn medicatie nemen, voldoende lichaamsbeweging nemen om flebitis te voorkomen (maar dan ook weer niet te veel), ... Kortom, het leven van een kloeke 105-jarige!