NEVELSE SPROKKELS

Dinsdag had ik mijn wekelijkse afspraak in het Gentse UZ. De consultaties werden ditmaal "verzorgd" door een assistente. Ik slaakte onmiddellijk al een diepe zucht van gelatenheid want ik wist al wat zou volgen. Een verpleegster verwijderde mijn verband en de assistente begon mij zeer geïnteresseerd uit te vragen over mijn wonde, de oorzaken, de huidige toestand, de evolutie, de eerdere behandelingsmethodes en dergelijke. We hebben dan maar voorzichtig gesuggereerd of het toch niet mogelijk zou zijn om er iemand bij te halen die wèl op de hoogte was van mijn status! De dame reageerde enigszins verrast (net niet geaffronteerd) maar liet dan toch één van de behandelende chirurgen opdraven. Beiden raakten het niet echt eens over het feit of mijn buikwonde nu al dan niet positief geëvolueerd was. Dan maar de hulp van een gespecialiseerde verpleger van de Dienst Wondverzorging opgeroepen. Samen kwamen ze tot het besluit dat het toch aangewezen was om de VAC-therapie opnieuw op te starten. Dus kwam er iemand van de Sociale Dienst opdagen om het VAC-systeem (en vooral de contante betaling ervan ...) toe te lichten. Ik antwoordde dat ik al een ervaringsdeskundige was waarop die mevrouw een beetje verontwaardigd (wegens nutteloos opgeroepen) afdroop. Vervolgens werd er gebeld naar de verantwoordelijke hoofdverpleegster die blijkbaar het alleenrecht heeft over het beheer van de VAC-toestellen, maar betrokkene bleek een weekje met verlof. Nu werd er toch een beetje gegeneerd gereageerd waarna drie verschillende verpleegsters kwamen melden dat ze wisten waar die verdomde VAC-apparaten zich bevonden.  Uiteindelijk werd beslist ... de beslissing een week uit te stellen en de dagelijkse verzorging door de thuisverpleegster te handhaven. Uiteindelijk heeft nogmaals een andere verpleegster (met de hulp van een Nederlandse leerling-verpleegster! mijn wonde verzorgd zodat ik vooralsnog naar huis kon. Uiteindelijk hebben niet minder dan 9 (negen!) leden van het medisch en paramedisch korps mijn buik "geïnspecteerd"! De consultatie heeft uiteindelijk dik 2 uur geduurd en ik ben niks wijzer geworden.

Afspraak: volgende week dinsdag, same place, same time ...

Gisteren moest ik mij nog eens geheel onverwacht richting UZ begeven. Mijn VAC-toestel weigerde immers hardnekkig alle verdere medewerking. Na een hele reeks telefoontjes bleek er slechts één oplossing mogelijk: mij onverwijld aanbieden bij de betreffende verantwoordelijke in de polikliniek. Gelukkig geen vergeefse rit want de verpleegsters maakten meteen van de gelegenheid gebruik om de sponsen in mijn buik te vervangen zodat ik vandaag niet moest gaan. Toevallig was ook de hoofdchirurg aanwezig en hij maakte van de gelegenheid gebruik om mijn wonde grondig te inspecteren. Het verdict luidde dat de wonde voorspoedig geneest dank zij de VAC-theapie. Mààr hij zal de wonde in een later stadium dan toch NIET operatief sluiten omdat dit teveel risico's inhoudt. Er wordt dus geopteerd voor de langste maar minst risicovolle therapie. Het zal dan toch nieuwjaar worden alvorens ik het werk opnieuw kan aanvatten.

Niet dat mijn dagen niet gevuld zijn. Op maandag naar de polikliniek UZ (verversen sponsen), dinsdag naar de dagkliniek UZ voor een proefinfiltratie (met Anne als verplichte begeleider vanwege de verdoving), woensdag naar de dagkliniek UZ voor de eigenlijke infiltratie (opnieuw met Anne als verplichte begeleider vanwege de verdoving, maar enkel op voorwaarde dat de infiltratie van dinsdag geslaagd is) en donderdag opnieuw naar de polikliniek voor jawel, het verversen van de sponsen (tweemaal per week)! Onze auto kent de weg intussen bijna blindelings ...

Ik ben terug thuis na een zoveelste "bezoek" aan het Gentse UZ. De chirurg vertelde me dat hij mijn buik maandag tijdens de ingreep uiterst grondig gereinigd had. Alle weefsel dat "atoon" was (mijn weefsel, of beter gezegd het vlees in mijn buik, dat niet meer spontaan aan elkaar kan of wil groeien), werd radicaal weggesneden en het volume was beduidend meer dan de chirurgen oorspronkelijk gepland hadden. Dit is met zekerheid te wijten aan de "talkage-ingreep" in mei waarmee alle miserie uiteindelijk is begonnen. Deze ingreep leverde niet het verhoopte resultaat op, integendeel. Het talkpoeder dat in mijn buik verstoven werd, klitte blijkbaar aaneen. Deze plak talk zorgde ervoor dat de wonde in een volgende fase nauwelijks of helemaal niet meer genas. De oorzaak is dan eindelijk toch gevonden!

Ik kreeg eerst een verdovend spuitje en daarna werd de wonde vrijgemaakt. De spons was blijkbaar oververzadigd en zorgde gisteren voor een drukkend gevoel in mijn buik én ook koorts. Dat is in mijn geval een zéér slecht symptoom! Blijkbaar was de VAC-pomp om de één of andere reden gedurende een tijd(je) stilgevallen. Gelukkig niet al te lang want ik heb het hoe dan ook mogen merken! In de toekomst moet ik nu regelmatig de werking van het VAC-apparaat controleren. Daarna stelde ik tot mijn niet geringe verbazing vast dat de wonde of holte in mijn buik minstens een tennisbal of een appelsien kan bevatten! Bepaald indrukwekkend moet ik zeggen.

Mijn ziekteverlof werd meteen verlengd met 2 maanden tot eind oktober! Vanaf heden moet ik mij tweemaal per week aanmelden in de Polikliniek Heelkunde om de wonde daar ter plaatse te laten verzorgen (vervangen spons) en het recipiënt in de pomp te ledigen. Ik kan je verzekeren dat enige platte rust na een dergelijke verzorging uiterst welkom is ...

Gisteren moest ik mij voor de zoveelste keer aanbieden in het UZ voor een heelkundige ingreep. Daarbij werd een vacuümpomp in mijn buik vastgehecht om de diepe wonde te zuiveren. Om 08u00 werd ik geopereerd onder volledige verdoving, om 11u00 werd ik een eerste keer wakker in de Ontwaakzaal, maar om 18u00 moest ik tot mijn niet geringe verbazing het ziekenhuis al verlaten! Er was mij nochtans medegedeeld dat ik pas op dinsdag naar huis mocht. Bovendien moest ik vanop mijn ziekenhuisbed plots 285,00 euro waarborg en opstartkosten (contant!) ophoesten aan een vertegenwoordiger van een privé-firma en dit voor het gebruik van deze vacuümpomp. Dat werd nog een heel gedoe want wie heeft er nu zoveel geld bij zich tijdens een opname in het ziekenhuis? Gelukkig kon ik nog tijdig Anne bereiken. Bovendien bedraagt de huurprijs 18,00 euro per dag (normaliter 30,00 euro maar ik kreeg om een niet nader toegelichte reden een korting) + een vergoeding voor de nodige vervangstukken. Als je echter in het ziekenhuis verblijft, kost dit alles je niets ... De kostprijs voor de Sociale Zekerheid is dan echter een stuk aanzienlijker. Waar zit dan de logica? 

De vacuümpomp die in mijn buik vastgehecht is, dient aangesloten te worden op het electriciteitsnet. Ik heb dus weinig bewegingsvrijheid want ik kan de pomp wel voor een bepaalde tijdsduur loskoppelen van het net, maar mijzelf niet van de pomp. Een heel gedoe want ik moet de pomp en de kabels voortdurend achter mij aanslepen en dit voor een periode van 3 à 4 weken ...