NEVELSE SPROKKELS

Ik ben net terug van mijn wekelijkse uitstap naar het Gentse UZ. De 2 chirurgen hebben zich nogmaals over mijn "case" gebogen en zijn tot de conclusie gekomen dat de huidige behandeling met thuisverzorging (wonde weken met Prontozan en daarna vullen met SeaSorb-wieken op basis van algen) moet verder gezet worden. De wonde is ook opnieuw gecurreteerd (de wanden van de wonde worden tot bloedens toe afgeschraapt om de granulatie of het opgroeien van de wonde te bevorderen). Er is dus gelukkig geen sprake meer van om opnieuw een VAC-toestel aan te koppelen.

Daarnet werden hier in mijn ziekenhuiskamer de sponsen in mijn buik nogmaals verwisseld. De belangstelling vandaag viel mee: amper 1 vrouwelijke chirurg, 1 verpleegster, 1 verpleger en 1 Nederlandse dokter-stagiaire. Het resultaat beviel de medici en na enig overleg en het onvermijdelijke heen-en-weer getelefoneer kreeg ik dan toch groen licht om vandaag nog huiswaarts te gaan. Weliswaar mét een VAC-toestel, mét antibiotica en mét een heleboel strenge richtlijnen en beperkingen. Blijkbaar blijven er ondanks de paardedosissen antibiotica nog steeds "beestjes" in mijn buikwonde actief. Ik moet dus antibiotica blijven slikken. Nu blijk ik wel toch allergisch te zijn aan Bactrim Forte, de antibiotica die het meest geschikt is om de betreffende bacteriën te lijf te gaan. Het bleek trouwens niet zo eenvoudig te zijn om een evenwaardig alternatief te vinden!

Als alles normaal verloopt, dien ik mij tweemaal per week aan te bieden in de polikliniek. Daar zal men de sponsen verwisselen en het VAC-toestel controleren. Bij het minste probleem, bij de kleinste hapering van het toestel, bij de geringste twijfel omtrent de status van de wonde moet ik mij onmiddellijk aanbieden in het UZ via de Spoedopname. Ik vind de weg daarheen intussen blindelings, dus dat vormt geen probleem! Ondanks het voorspoedig herstel mag ik van de medische staf niet het minste risico meer nemen. Dus geen (on)geoorloofde uitstapjes maken, stipt mijn medicatie nemen, voldoende lichaamsbeweging nemen om flebitis te voorkomen (maar dan ook weer niet te veel), ... Kortom, het leven van een kloeke 105-jarige!

Ik heb daarnet "Chirurg nr. 1" op bezoek gehad. Er is helaas nog geen sprake van naar huis te gaan. Maandag en donderdag zijn de volgende wissels van de sponsen van het VAC-apparaat gepland. Mogelijk mag ik dan donderdagmiddag na de wissel naar huis met een VAC-toestel. Maar enkel onder de uitdrukkelijke voorwaarde dat ik onmiddellijk opnieuw opgenomen wordt, indien het resultaat bij de eerstvolgende wissel op de polikliniek onvoldoende zou blijken! Vrolijk vooruitzicht dus ... De chirurgen willen geen enkel risico meer lopen dat het moeizaam opgebouwd genezingsproces eventueel nog zal misgaan! Ik kan mij daar (noodgedwongen) enkel bij neerleggen ...

Straks verkas ik dan voor de zoveelste keer naar een andere kamer: het wordt Kamer 1531/A (wel nog steeds Blok K12).